Les Vedettes - een icoon sluit zijn deuren voor goed
Les Vedettes - een icoon sluit voor goed zijn deuren!
Gisteren stond ik tussen honderden mensen in het centrum van Blankenberge voor een bijzonder afscheid.
Na tientallen jaren sluit Les Vedettes zijn deuren.
Voor wie Blankenberge een beetje kent, behoeft Les Vedettes nauwelijks introductie. Het café bestaat sinds 1946 en Guy en Pascale namen de zaak in 2004 over. Nu komt er na 22 jaar voor hen een einde aan het verhaal. Het pand wordt verkocht en daarmee verdwijnt ook een van de laatste echte volkscafés van Blankenberge.
Maar als je mij vraagt waarom Les Vedettes zo bijzonder was, zit het antwoord niet in het gebouw, het bier of zelfs de geschiedenis.
Het zat in iets anders.
Hier mocht iedereen gewoon zichzelf zijn.
Een pintje en garnalen van bij de buren
Mijn favoriete herinnering aan Les Vedettes is eigenlijk heel eenvoudig.
Je ging op het terras zitten en bestelde een pintje. Of je bestelde, de laatste jaren, een Patrontje. (eigen bier, wel straffe kost)
En had je honger? Dan hoefde je gewoon bij de buren garnalen gaan halen, terugkomen, ze op tafel zetten en beginnen pellen.
Of frieten halen en die bij je pint opeten.
Probeer dat maar eens op een doorsnee horecaterras.
Die ongedwongeheid is net één van de dingen waardoor Les Vedettes zo groot geworden is.
Het klinkt misschien als een detail, maar eigenlijk vertelt het alles over de filosofie van het café, over de ingesteldheid van de uitbaters. Iedereen en alles welkom !
Doe maar. Zet u. Eet uw garnalen. Drink iets. En amuseer u.
Geen ingewikkelde regels. Geen gedoe.
Gastvrijheid in misschien wel haar eenvoudigste vorm.
Van carnaval tot de vrijdagmarkt
Les Vedettes was ook veel meer dan een plek om iets te drinken.
Het was een echt carnavalscafé.
Verenigingen en carnavalisten vonden er jarenlang hun thuis. Tijdens carnaval kon het er stevig aan toegaan, maar ook op marktdagen, tijdens evenementen of gewoon op een zonnige namiddag was het terras een verzamelplaats van Blankenbergenaars, tweedeverblijvers en toeristen.
En daar zat volgens mij een groot deel van de magie.
Je hoefde er niet “bij te horen” om erbij te horen.
Aan de ene tafel zat iemand die er drie keer per dag kwam. Aan de andere iemand die toevallig een weekendje in Blankenberge was. Jong en oud, toerist en local, carnavalist en toevallige passant.
Iedereen door elkaar. Iedereen welkom.
Gisteren zag je wat een café kan betekenen
Op de laatste zondag van september kwam alles nog één keer samen.
Honderden mensen zakten af naar Les Vedettes om afscheid te nemen van Guy en Pascale. De straat stond barsten vol, er werd gedronken, gepraat en gezongen en Toape Geraapte zorgde voor de muziek. Ook heel wat carnavalisten en collega's uit de Blankenbergse horeca kwamen langs.
Ikzelf plande express dit weekend naar Blankenberge te gaan om er bij te kunnen zijn. Ik was erbij en maakte de foto's die je bij deze blog ziet.
Iedereen wist dat dit de laatste keer was. Ik hoorde veel spijt. Ik hoorde veel 'wat nu ?' Ik denk dat we allemaal een beetje verloren zijn nu.
“Dit was een thuis”
Dat is misschien de mooiste omschrijving van Les Vedettes.
Een café kan gewoon een plaats zijn waar je een pint drinkt.
Maar sommige cafés worden iets anders.
Je kent de mensen achter de toog. Je weet wie er aan welke tafel zit. Je komt er vrienden tegen zonder af te spreken. Je komt er vreemden tegen die voor 1 avond je beste vrienden worden. Je loopt binnen voor eentje en blijft uiteindelijk veel langer hangen dan gepland.
En als zo'n plek verdwijnt, verdwijnt er ook een klein stukje van een stad. Van de geschiedenis.
Gelukkig verdwijnen de herinneringen niet
Voor mij zal Les Vedettes vooral dat café blijven waar iets kon wat elders bijna ondenkbaar was.
Een pint bestellen.
Bij de buren een portie garnalen halen.
Terug naar het terras.
Garnalen pellen.
Nog een pint bestellen.
En ondertussen aan de praat raken met iemand die je vijf minuten daarvoor nog nooit had gezien.
Misschien is dat uiteindelijk wel wat een goed volkscafé hoort te zijn.
Niet de mooiste stoelen.
Niet de perfecte inrichting.
Maar een plek waar iedereen zichzelf kon zijn.
Gisteren namen honderden mensen afscheid van Les Vedettes.
En als zoveel verschillende mensen samenkomen om afscheid te nemen van één café, dan weet je eigenlijk genoeg.
Les Vedettes was geen café waar mensen gewoon kwamen drinken.
Het was een stukje Blankenberge.
En dat zullen we missen.
Merci Guy en Pascale.
